پیاده راه

پیاده راه

پیاده راه

پیاده راه محرک توسعه در بافت کهن شهری (محور استروگت در شهر کپنهاگ)

امروز توسعه مسیرهای گردشی پیاده، گامی چند سویه برای احیاء بافتهای کهن شهری به شمار می رود. تجربه شهر کپنهاگ نمونه موفقی از به کارگیری این سیاست در احیاء بافت تاریخی شهر است. در اواخر دهه ۱۹۵۰، شهر کهن در مرکز شهر کپنهاگ بر روی حرکت سواره مسدود شد. فضاهای پیاده مدار در بافت مرکزی شهر در طی یک برنامه ۴۰ ساله از ابتداء دهه ۱۹۶۰ تا اواخر قرن گذشته به ۶ برابر افزایش یافتند.

در دهه ۱۹۶۰، با افزایش حجم تردد در مرکز شهر در معابر قدیمی، ارگانیک و دراز و باریک، مراکز خرید هر روز بسط یافته و پیاده روها انبوه از مردمی شدند که به هم ضربه زده و راه را بند می آورند.

در سال ۱۹۶۲ میلادی، شورای شهر کپنهاگ به منظور رفع مشکل اقدام کرد. شورا تصمیم گرفت مسیر پیاده راه و عاری از ماشین را از میدان Town hall غربی تا میدان شاه جدید در قسمت شرقی شهر ایجاد کند و آن را استروگت نامید که بخش قرون وسطایی کپنهاگ را در بر گرفته و طول کامل آن ۳/۲ کیلومتر محاسبه شد و در طول این مسیر از مبلمان شهری مناسب با فضای شهر استفاده نمود تا قدیمی ترین و طولانی ترین پیاده راه دنیا پدیدار شود؛ محوری که تا امروز به حیات خود ادامه داده است.

در این زمان اساسی ترین هدف برنامه ریزان شهری کپنهاگ در زمینه حمل و نقل، «تقویت مراکز خرید، پیاده روی و دوچرخه سواری در شهر کهن» بود. در این رابطه برنامه ده مرحله ای را تصویب و عملیاتی کردند. محل اجرای پروژه استروگت نام داشت. در حقیقت استروگت نام یک خیابان خاص نیست، بلکه یک سری از خیابان هایی است که نامهای متفاوتی دارند و از میدان City Hall تا Kongens Nytorv را شامل می شود.

پیاده راه کیاچ

پیاده راه

امروزه شهر کهن و مرکزی شامل شبکه ای از مسیرهای پیاده است. محور هایی که نه تنها امکان گشت در شهر قدیم و فارغ از هر نوع سر و صدا و شلوغی در ترافیک روزانه مدرن را فراهم می آورد، بلکه در رونق اقتصادی – اجتماعی بافت نیز نقش اصلی را ایفا کرده است.

وجود آفتاب گیر ها، مقیاس انسانی ساختمان ها (حداکثر ۶ طبقه)، مکان هایی برای دور ماندن از سرما و سایبان هایی در ساختمان ها و یا رواق هایی برای در امان ماندن از باران به ارزش محور افزوده است، نیمکت پارکی و پایه چراغ نیز جزء آن دسته از امکاناتی بود که متناسب با فضای شهر به کار گرفته شد، همچنین ایستگاه اتوبوس و ایستگاه تاکسی که در فضای شهری نصب شدند همگی حاصل کار مطالعاتی و طراحی‌ های نوین بودند تا ضمن زیباسازی محیط شهری بتوانند امکانات آسایشی برای تمامی شهروندان فراهم کنند.

مشارکت شهروندان و تجار محلی نه تنها باعث شکست پیاده راه نشد، بلکه محور استروگت به ۴ خیابان پیرامونی بسط یافت. مشارکت عمومی و هم یاری ساکنین با مدیریت شهری جلوه های تازه به بافت داده است.

پیاده راه پارک ها

پیاده راه

طراحی مبلمان شهری همچون نیمکت ها، تأمین سیستم روشنایی معابر، نصب مخزن زباله گالوانیزه، بازسازی سنگ فرش ها با گرانیت مرغوب، جداره سازی و کف سازی میدان ورودی با مجسمه های زیبا نمایانگر پروژه های مشارکتی مردم و دولت است.

 

  • پیاده راه جایگزینی برای بزرگ راه و راهبردی برای نوسازی شهر (مسیر سبز «رزکندی»، بوستون)

 

در سال ۱۹۴۰ شالوده های اصلی حمل و نقل برای خیابانهای شهر بوستون پی ریزی شد و برنامه ریزی برای ایجاد ((بزرگ راهی در ارتفاع)) آغاز و به تبع آن یک بزرگراه روگذر (central atery ) ساخته شد که مسیر آن از اطراف شهر شروع می شد و پس ز عبور از ساحل رودخانه، از مرکز شهر می گذشت.

عملیات ساخت این بزرگراه در سال ۱۹۵۱ شروع و در ۱۹۵۹ با جابه-جایی بیش از ۲۰،۰۰۰ نفر ساکنین و ویرانی ۱۰۰۰ ساختمان تکمیل شد. ساخت این بزرگ راه، اسکله بخش شمالی شهر (جایی که رز کندی در آن متولد شده بود) از بقیه شهر جدا شد.

با افزایش جمعیت شهر، این بزرگ راه نقش بسیار مهمی در رفت و آمد افرادی که محل سکونتشان در شهر و محل کارشان در مرکز بود، برعهده گرفت؛ به نحوی که بیش از ۲۰۰،۰۰۰ وسیله نقلیه در آن تردد می کرد.

با این وجود در سال ۱۹۶۰ «کالین»، شهردار بوستون، درباره «بیماری روحی» و اینکه هنگامی که مردم از حال روز شهرشان حرف می‌ زنند، سرافکنده هستند، سخن گفت. سرافکندگی، همراه با رکود اقتصادی غیر قابل تحمل، عامل تحریک و آغاز طرح‌ هایی بود که بسیاری در ابتدا آنها را تلاش های ناامیدانه‌ ای در جهت توسعه شهر در مقیاس کلان ارزیابی می کردند.

پیاده راه خیابان ها

پیاده راه

در ادامه برنامه های نوسازی بازسازی شهر بوستون از سال ۱۹۷۰ یک گروه مهندسی به رهبری فرد سالووچی Fred Salvucci) بررسی ایده ساخت یک شریان بزرگ در زیر زمین منظور انتقال ترافیک سواره به سطح زیرین و ایجاد مسیری پیاده در قلب شهر بوستون پرداخت که این ایده خود نیازمند حفر یک تونل زیرزمینی بود.

بدین ترتیب در سال ۱۹۹۱ ساخت و ساز بر روی بزرگ راه مرکزی شروع شد و «پروژه تونل» به عنوان بخشی از پروژه DiBig که یکی از چالش برانگیز ترین پروژه های تونل زیرزمینی در ایالت متحده آمریکا بود، با گنجایش ۲۴۵،۰۰۰ وسیله نقلیه در روز به عنوان بزرگ ترین و پیچیده ترین پروژه ساخت بزرگ راه در تاریخ ایالت متحده آمریکا شناخته شد که در دسامبر سال ۲۰۰۷ به پایان رسید.

به این ترتیب براساس برنامه نوسازی شهری بوستون، ایجاد سبزراه رز کندی با هدف کاهش ازدحام و شلوغی ناشی از سرعت و افزایش پویایی در زندگی جمعی شهروندان در قلب شهر در یکی از قدیمی ترین و شلوغ ترین شهرهای آمریکا و تبدیل آن به شهر مطلوب و جذاب برای شهروندان که از قدم زدن در آن لذت ببرند، طراحی و اجرا شد.

برای کسب اطلاعات بیشتر و  ثبت سفارش با گروه صنعتی کیاچ تماس حاصل فرمایید.

مقاله را به اشتراک بگذارید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

logo_kiacb

بالا